Wikipedia określa VIDEO jako technologię elektronicznego zapisu, rejestracji, obróbki, przechowywania, transmisji i rekonstrukcji sekwencji obrazów odzwierciedlających ruchome sceny. Terminem, pochodzącym z łaciny (łac. widzieć) zwykle określa się formaty zapisywania ruchomych obrazów, czyli filmów.

 

 

VIDEO, czyli jak to się zaczęło?

 

1952

Prekursorem wideo był system VERA opracowany w 1952 przez BBC. System używał nieruchomych głowic odczytujących taśmę nawiniętą na szpulę. Ze względu na głowice taśma musiała poruszać się z zawrotną prędkością ponad 5m/s. Wynikiem tego na szpuli o 52cm średnicy można było nagrać 15 minut 402-liniowego czarno-białego obrazu.

 

1958

Pojawił się 625-liniowy obraz PAL/SECAM. W 1958 roku BBC przechodzi na system PAL/SECAM.

 

1969

Pojawił się U-Matic firmy Sony Corporation - pierwsza taśma zamknięta w kasecie. Pierwszym szeroko znanym formatem domowym był VCR (Video Casette Recording) zaprezentowany przez firmę Philips w 1972 roku. Format jest uznawany za prekursora VHS.

 

1982

W kolejnych latach firmy takie jak JVC, Philips, Sony, Ampex prześcigały się w rozwiązaniach. W rezultacie w 1982 roku pojawił się format Mini systemu VHS, czyli VHS-C.

 

1982

Rok 1985 należy do Video8, formatu wynalezionego przez Sony, który stał się absolutnym standardem dla kamkorderów na następnych 15 lat.

 

1987

W roku 1987 pojawiło się wspomniane wcześniej S-VHS, oferujące 160 linii więcej niż klasyczne VHS oraz 60% wzrost luminancji osiągnięty przez zwiększenie częstotliwości.

 

1993

 Za sprawą Sony, Philips, Matsushita i JVC w roku 1993 pojawił się pierwszy popularny format dysków Video - Video CD.

 

1994

Pojawiły się pojęcia Standard Definition TV, High Definition TV.

 

1996

Pojawia się DV. Tani, rewelacyjny format ewolucji Video8 do standardów cyfrowych. Pojawienie się DV wyznaczyło wiele obecnie używanych standardów od IEC 61834 do IEEE 1394. DV i mniejsze MiniDV umożliwiło filmowanie w dowolnym miejscu i prawie bez kosztów. Stworzyło termin no-budget cinema.

Wkrótce po premierze DV pojawiła się druga wersja zwana HDV. Było to dokładnie to samo co DV, lecz używało kodeka MPEG-2 do kodowania video. Formaty profesjonalne to DVCAM i DVCPRO, które umożliwiają nagrywanie pełnego HDTV.

W tym samym roku pojawiło się DVD, znane jako Digital Versatile Disc lub Digital Video Disc. Umożliwia ono przechowywanie od około 4.40 do około 19 gigabajtów danych.

 

2002

W 2002 roku został oficjalnie udostępniony następca DVD, czyli format Blu-ray Disc. Pierwsze urządzenie potrafiące zapisywać płyty w nowym standardzie pokazano światu w 2003 roku w Japonii. Dzięki zastosowaniu nowego lasera - niebieskiego, pojemność danych jest o wiele większa. Urządzenie pozwala zapisać 25GB na płytach 1-warstwowych do 50GB na 2-warstwowych, 100GB na 4warstwowych i 200Gb na 8-warstwowych. Już zapowiadane jest pojawienie się nowego formatu Green-ray Disc - zapisywanego przy pomocy zielonej wiązki lasera (ma jeszcze mniejszą długość fali niż blu-ray, co umożliwia zapisanie jeszcze większej ilości danych).

 

2005

Powstaje serwis YouTube.